Lesbos,mijn eiland

                                                                                                   09/04/11
 

Misschien klinkt de titel van dit stukje wel wat pedant maar zo voelt het wel een beetje.
Telkens ik hier toekom voel ik me de koning te rijk.
Als een Griekse mythologische held die na lange omzwervingen weer thuis komt in zijn Egeïsche
rijk.
Het vliegtuig is nog maar net geland en mijn hart springt van vreugde.
Snel,snel de koffers verzamelen in de luchthaven en dan zo rap mogelijk naar buiten.
Want eens buiten kan ik eindelijk de vreugdetranen laten vloeien...
Ik ga dat niet doen als mijn medereizigers er op staan te gapen, maar die tranen moeten eruit.
Telkens weer. Zo blij ben ik.
Elke keer denk ik ,” Nu zal het me niet overkomen” en toch gebeurt het iedere keer opnieuw.
Schamen doe ik me er zeker niet voor. Mede door het feit dat ik ondertussen een heleboel mensen
ken die tranen met tuiten huilen iedere keer ze hier arriveren.
Om maar te zeggen dat dit stukje aarde blijkbaar weinigen onberoerd laat.
Ik ben verliefd op dit eiland. Stapelverliefd... Met vlinders en al.
De eerste keer dat ik hier kwam was het meteen raak.
De datum was 24 september 2007 om half tien 's avonds.
Ja,wanneer je verliefd word staat zo een tijdstip voor eens en altijd in je geheugen gegrift.
Het was al pikdonker toen we het luchthavengebouw buitenkwamen dus van het landschap was niet
echt veel  meer te merken. Verorberd door de nachtelijke duisternis.
Wat je wel meteen kon snuiven was een speciale zoete geur die ik nog nooit elders geroken had.
Die zoete geur in combinatie met een heerlijk warme lucht... Zalig...
En ondanks het feit dat de eerste impressies van die zoete lucht ook wat gemengd waren met de
loodachtige uitlaatgassen van diverse taxi's was ik er meteen stapelzot van.
Verder herinner ik levendig de eerste kennismaking met Mytilini.
Het kleine hoofdstadje van Lesbos met zijn verlichte drukke smalle straatjes.
Groezelig op een aangename manier.Ik heb mijn ogen de kost gegeven die eerste avond.
Na Mytilini ontdek je dan de door helder maanlicht beschenen baaien van Lesbos en de kronkelende wegen door de bergen op weg naar Molivos.Onze uiteindelijke bestemming.
Wauw...
En overal op het eiland blijft de zoete geur je volgen. Als een belofte van wat komen gaat.
Levendig staat me ook nog de avontuurlijke taxirit bij van de luchthaven naar Molivos.
Avontuurlijk,omdat je nooit weet of je met een Griekse taxi-chauffeur heelhuids ter plaatse komt.
Als je net geland bent en denkt,”oef ik ben levend en wel ter plekke” verschijnt daar de Griekse taxi-chauffeur. Meteen lijkt een vliegtuig nog zo onveilig niet. Zelfs niet met enkele dubbele loopings heb je de angsten die je hebt bij de Griekse Taxi-chauffeur.
Ze rijden alsof de duivel Michael Schumacher heet en  met zijn Ferrari hun op de hielen zit om hen te ontvoeren naar Hades.
Bochten nemen ze blind en zelfs als er absoluut geen plaats meer is om in te halen slagen zij daar wonderwel in.
Iemand met een gezonde doodswens kan ik dit van harte aanbevelen. Memorabel...
Ach,ik neem het hen niet echt kwalijk.
Ook ik kamp een beetje met het Schumacher-complex en negeer al wel eens een snelheidslimietje of twee. En dat is één van de redenen waarom ik zo van de Grieken hou.
Het woord snelheidslimiet staat volgens mij niet in de Griekse Dikke Van Dale.
Net zomin als de woorden “regels” en “gehoorzaamheid.
En mochten deze woorden er wel in staan zouden ze gewoon het blad eruit scheuren en doen alsof hun neus bloedt.
Want zo zijn Grieken. Rebellen in hart en ziel.
Je moet er als braaf Belgje aan wennen,maar ik vind het heerlijk....
Op de ochtend van onze eerste dag in Molivos,is mijn liefde voor dit eiland dan helemaal opengebloeid.
Coup de foudre zoals dat heet.
Mensen die de foto's bekeken hebben op deze website kunnen zich hier in de verte misschien wel iets bij voorstellen.
Maar dat is niks vergeleken bij de eerste aanblik in real life.
Molivos is een middeleeuws dorpje met roots die teruggaan tot in de oudheid.
Gelegen tegen een steile heuvel strekt het dorpje zich naar boven toe uit om te eindigen in het
kasteel op de top. Net een kleine dikke man met een gigantische hoed op zijn sympathieke hoofd.
De smalle straatjes zijn gevult met pittoreske winkeltjes en authentieke Griekse restaurantjes.
Daarbij zijn ze bijna volledig overdekt door een soort klimop.
Dit biedt een heerlijke koelte tijdens de zomerse hitte en het geeft het ganse dorp een nog meer romantische aanblik.
Beneden aan de heuvel ligt de zee en de kleine haven van Molivos.
Nog meer restaurants vind je hier. De ideale plaats trouwens om verse vis te verorberen.
Want de kleine vissersvloot levert nog dagelijks massa's vis aan in hun éénmans bootjes.
's Morgens nog zwemmend in de verkoelende waters van de Egeïsche zee,liggen ze 's middags
gebakken op je bord.
Te wachten om langs je smaakpapillen te passeren,en je een “aaagghh Lekkerrrr” te ontlokken.
Verse vis en zongerijpte mediterrane groenten. Daar gaat niks boven.
Die eerste week hier hebben we alleen maar Molivos en omgeving gezien.
Ik was hier uiteindelijk om een cursus te volgen bij Bob Vansant, de Belgische psychotherapeut en schrijver van een hele hoop boeken over depressie.
Veel tijd om meer van het eiland te zien was er dus niet .
Maar de liefde was geboren en nog voor die eerste week voorbij was had ik al plannen gemaakt
om terug te keren in het nieuwe jaar.
Ik ben de daarop volgende jaren nog diverse malen teruggekeerd en heb een veel ruimer deel van het eiland verkent.
En de liefde werd er alleen maar groter door.
Tot ik tijdens mijn laatste verblijf in 2010 de knoop doorhakte en besloot om voor langere tijd naar hier te komen. Ja,misschien zelfs om een nieuw leven op te bouwen.
We moeten nog afwachten of dat gaat lukken. Maar wie niet waagt,niet wint....
Ik zou later alleen maar spijt hebben van het feit dat ik het niet zou geprobeerd hebben.
En ik weet best dat niet alles hier rozengeur is.
Ook het paradijs heeft zijn mindere kantjes.
De beruchte Griekse bureaucratie, het zwerfvuil dat je hier zo nu en dan wel eens tegenkomt,de niet al te diervriendelijke houding van sommige Grieken.Om er maar enkele te noemen.
Maar ach...
Als je werkelijk van iets of iemand houdt, valt die dikke kont nu ook éénmaal minder op.
Kom maar eens langs en ontdek het voor jezelf.

Vele groeten en misschien tot in Molivos.

Geert Vernelen