Dierenliefde ??

                                                                                     05/05/2011



Ik hou van dieren. Vooral van honden en katten.
De affectie die je van hen krijgt doet  ongelooflijk deugt.
En soms heeft een mens daar behoefte aan in deze hectische tijden.
Maar hoe graag je ook wil,vriendschap is dit niet.
Het woord vriendschap is voor mij voorbehouden voor menselijke contacten.
Vriendschap betekent niet alleen affectie,een luisterend oor of iemand
die jou gedachten deelt.
Vriendschap is ook van mening verschillen met iemand, ruzie kunnen maken
en zelfs teleurgesteld en gekwetst worden.
Maar nog meer die teleurstellingen en kwetsuren kunnen vergeven aan mekaar.
Mijn beste vriendschapsbanden heb ik dan ook met mensen waar ik bulderende ruzies en
meningsverschillen mee had. Ja,zelfs mensen die me op een bepaald moment diep gekwetst hebben.
Daarom zal mijn band met een dier nooit of te nimmer zo sterk zijn als met een ander mens.
De relatie met een dier is wel warm maar ook eendimensionaal.
Door de tijd heen heb ik gemerkt dat hoe langer hoe meer mensen een (ongezonde?) affectieve
band hebben met hun dieren,en sommigen hoe langer hoe meer echt diep menselijk contact schuwen.
Dikwijls heb ik in het pension moeten horen hoe innig die band met hun hond of kat wel niet is.
Want dieren zijn te vertrouwen en andere mensen niet.
Mensen kwetsen,beliegen en bedriegen hoor je dan.
Vele gekwetste mensen projecteren hun nood aan vriendschap en affectie dan op het dier.
Een dier dat de status krijgt van vriend of familielid.
Terwijl de echte menselijke relaties verder verwateren waardoor het dier nog meer moet compenseren.
Honden die uiteindelijk behandeld worden als echte baby's zijn wat mij betreft een absoluut dieptepunt. Het ultieme gelijkstellen tussen mens en dier.
Terwijl zeker in het geval van de hond,die hond gewoon vraagt om dier te zijn.
En één van de essentiële dingen die de hond vraagt is de nood aan een hiërarchische structuur.
Daar de hond diep vanbinnen nog steeds wolf is verwacht hij niet de democratische gelijkstelling met de mens maar is hij veel gelukkiger binnen de dictatuur van het alfamannetje en alfavrouwtje.
Binnen het pension was het ook heel duidelijk dat de honden die het meest verpamperd werden,en het meest als mens werden behandeld vaak ook heel angstig,zenuwachtig waren en veel agressie in zich hadden. Op en top neurotisch gedrag. In bijna alle gevallen was het voldoende om bij wangedrag eens flink tegen hen te brullen (Lees blaffen) om hen tot rust te brengen. Voor de eerste maal in hun leven hadden ze namelijk de hiërarchie die ze zo hard zochten en voor de eerste maal voelde ze zich terug echt hond of wolf. Daarna waren ze voor de rest van het verblijf de rust en kalmte zelf en speelden ze vrolijk en blij met de rest van de roedel.
Ik vraag bij deze dan ook dat wie een hond in huis neemt ook de leiding neemt en de hond niet behandelt als een gelijke. Wie nood heeft aan vriendschap kan beter in het eigen belang en in het belang van de hond op zoek gaan naar zijn eigen soortgenoten.
Zet eens een stap in de wereld in plaats van steeds voor die pc te zitten, volg eens een cursus in plaats van weer naar “Mijn restaurant” te kijken.
En wees wat minder wantrouwig naar je eigen diersoort toe.
Het zal uzelf en ook uw hond zeker ten goede komen.
Ook de wildgroei aan zogenaamde dierenbeschermingsorganisaties zie ik met lede ogen aan.
Het valt me steeds op dat dierenbeschermers wel de vermeende agressie van de “dierenbeul” naar dieren toe zien, maar hun eigen agressie naar de “dierenbeul” zien ze niet. Nochtans is deze dierenbeul ook hun dierlijke soortgenoot.
Onder het mom van dierenliefde mag men de soortgenoot bedreigen,beledigen en beschimpen als een groep hongerige hyena's op jacht naar gerechtigheid.
Mij begint het hoe langer hoe meer te dagen dat deze “dierenvrienden” eerder aan elkaar gebonden zijn door hun gemeenschappelijke angst om gekwetst te worden en hun onmacht om negatieve gebeurtenissen in hun leven te verwerken,te plaatsen en te vergeven.
Misschien dat ze daarom altijd zo nors en humorloos lijken.
Ook de projectie van de “beul” die hen persoonlijk pijn deed op de dierenbeul ontgaat velen van hun.
Met het lijdende dier dan in de rol van hun innerlijke gekwetste kind dat moet gewroken worden.
In essentie hebben dierenbeulen en dierenvrienden veel met mekaar gemeen.
De “dierenbeul” mishandelt dieren veelal vanuit zijn eigen frustraties en kwetsuren.
Op zijn beurt valt de dierenbeschermer dan de dierenbeul aan vanuit zijn frustraties en kwetsuren.
En de cirkel is rond.
Dierenbeschermer en dierenbeul. Twee kanten van één munt. Yin en Yang....
Eigenlijk zouden ze best vrienden kunnen zijn.
Samen zouden ze misschien een groepering moeten oprichten voor meer menselijkheid.
Daar kunnen ze dan gezamenlijk praten over hun pijn,zouden ze samen kunnen de
kwetsuren verwerken,leren vergeven en vooral weer in harmonie leren leven met hun eigen soortgenoten... De Mens ......
Om te besluiten wil ik er dan ook voor pleiten om dieren te behandelen vanuit menselijkheid en
niet vanuit zogenaamde dierenliefde.
Behandel eerst je medemens met mededogen en begrip en het dierenleed daalt vanzelf. 
Zonder de hulp van allerhande schimmige organisaties die niet gebaseerd zijn op dierenliefde maar op haat van de eigen diersoort.
Mens en dier zal er wel bij varen.
Ik wens jullie hierbij een liefdevolle en begripsvolle dag toe en geef je vrienden,familie en je hond of poes maar een dikke knuffel.