Afscheid

                                                                                      04/04/11


3431 dagen
Zoveel tijd zal er verstreken zijn tussen de dag dat ik hier ben toegekomen en de dag dat ik hier definitief vertrek.
Een hele hap uit een mensenleven... Die dag van vertrek komt nu wel zeer dichtbij.
23 mei is geen eeuwigheid meer verwijderd en de klok tikt genadeloos verder.
Nu lijkt het misschien alsof ik het jammer vind dat het nieuwe begin eraan komt,maar dat klopt niet helemaal.
Ik kijk er zelfs met veel verlangen naar uit. Terug een nieuwe uitdaging is nu precies wat ik nodig heb.
Elf jaar lang 7 op 7 een dierenpension runnen heeft me heel wat energie gekost,dus hoog tijd om het roer om te gooien.
Alleen hoort bij een nieuw begin ook een einde en een afscheid.
En laat het nu net afscheid nemen zijn,waar ik al gans mijn leven vreselijk slecht in ben.
Of het nu gaat om afscheid nemen van mensen,dieren,materiële zaken,ideeën...I just suck at it.
En ook al weet ik dat alles verre van rozengeur en maneschijn was zijn het net de goeie herinneringen die komen bovendrijven eens het afscheid nadert.
Met dit schrijfsel probeer ik toch een poging te doen om afscheid te nemen van mijn leven hier.
Eigenlijk zijn het drie dingen waar je goodbye tegen zegt.
Eerst het dierenpension zelf,met zijn klanten,honden en poezen .Op de tweede plaats het huis .
En last but not least de goeie en ook minder goeie herinneringen.
Op elf jaar zijn er heel wat dieren met hun baasje hier door de deur gemarcheerd.
Het eerste jaar nog in Wezemaal waar het allemaal wat kleinschalig begonnen is en vanaf 2002 hier in Nieuwrode.
Het is hier ook zeer snel uit zijn voegen gebarsten.
Hoeveel dieren hier nu de revue gepasseerd zijn weet ik bij god niet precies.
Maar het zijn er een hele boel geweest. De grote meerderheid lief en speels.
Van deze beesten kreeg je dan ook veel vriendschap en affectie.
En het was dan ook met veel plezier dat je hun vriendschap en affectie teruggaf.
Een klein percentage durfde ook wel eens minder lief te zijn. Ja,soms zaten er echte krengen tussen.
Ganse dagen huilen en blaffen,af en toe wat agressie... Ze zijn niet allemaal even lief,meneer.
Gelukkig ben ik er door de jaren in geslaagd deze ongelikte beren op een subtiele manier uit het klantenbestand te
verwijderen.
Wat me door de ervaring echt is beginnen opvallen is hoezeer de honden qua karakter op hun baas lijken.
Je hoort dat wel eens vertellen.
Maar het is pas wanneer je er elke dag mee geconfronteerd wordt dat je plots beseft hoeveel waarheid er in het spreekwoord “ Zo baas,zo hond “ zit. Lieve klanten hadden gegarandeerd een lieve hond.
Klanten die wat nors waren bleken ook zeer vervelende beesten te hebben. Depressieve klanten = lusteloze honden,Enz...Enfin,u snapt wat ik bedoel.
Het meest frappante zijn echter wel de honden van klanten (M/V) die wat stoerder en dominanter overkomen.
Je kon er donder op zeggen dat net die honden het een geweldig vertier vonden om constant op andere honden te
rijden. Maakt niet uit of die andere hond nu een teefje of een reu was.
Honden van macho's/macha's rijden,stompen en duwen op alles.
Alsof hun leven er van af hangt.
Nu is het best wel grappig om te observeren. Alleen is het geen pretje voor de andere hond in kwestie.
Macho honden eindigden dus steevast in een aparte kamer zodat het voor de ganse roedel wat leefbaar bleef.
Eigen schuld,dikke bult .
Over het contact met de klanten zelf ben ik ook best tevreden.
Ik heb heel wat leuke mensen van diverse pluimage tegengekomen in al die jaren.
Ook al heb ik er geen hechte vriendschappen aan over gehouden was er altijd wel plaats voor een babbel.
Ik zal hun en de honden erg missen en wens mijn klanten bij deze allemaal het allerbeste toe voor de toekomst.
Until we meet again...
Het huis zelf achterlaten is voor mij ook niet makkelijk. Het heeft me warmte en geborgenheid gegeven gedurende al die jaren. Een veilige thuis met zijn comfort en zijn gebreken.
Ook jou zal ik enorm missen,huis. Het ga je goed met je nieuwe eigenaar en ik hoop dat die jou je broodnodige renovaties kan geven.
Iemand die beweert dat materiële zaken geen ziel hebben weet niet waar die over spreekt .
Dit huis had zijn eigen unieke ziel.
Een ziel die vooral vorm krijgt door die andere dingen waar ik nog afscheid van moet nemen.
Namelijk de herinneringen...
En op 10 jaar zijn er dat wel wat.
Goeie en slechte,roos gekleurde en zwart geblakerde....
Mijn beste herinneringen heb ik aan mijn eerste jaren hier.
Een nieuw huis en vooral een nieuwe zaak brengen uitdagingen mee.
Hoe bouw ik best mijn zaak uit,waar wil ik ermee naartoe. Fantastische tijd...
Toen het na een aantal jaren heel vlot liep was er een groot deel in mij dat die pioniersfase miste.
En de routine van de afgelopen periode lag me helemaal niet meer.
Misschien is dat wel één van de voornaamste dingen die ik zoek in mijn nieuwe uitdaging.
Maar die eerste jaren hier waren zalig.
En dan is er ook de herinnering aan alle mensen die gedurende deze periode in mijn leven waren.
Klanten,kennissen maar vooral de vrienden en de liefdes die ik hier heb gekend.
Soms lijkt het dat iedereen die hier ooit in huis is geweest een deel van hun ziel of hun zijn hebben achtergelaten.
Op één of andere manier voel ik nog hun aanwezigheid.
Als ik straks hier de deur definitief achter me sluit,is het alsof ik al die zielen voorgoed vaarwel moet zeggen.
Vooral dan degene die hier ooit zijn geweest en die ondertussen reeds enige tijd uit mijn leven verdwenen zijn .
Ik denk hierbij in de eerste plaats aan enkele verloren liefdes.
Vrouwen die voor mij heel wat betekend hebben,maar waar het jammer genoeg mee is misgelopen.
T'is niet dat ik nog elke dag aan hen denk,maar nu het einde hier in zicht is komen de herinneringen aan hun aanwezigheid in dit huis weer levendig naar boven.
Hierbij wens ik al mijn Long Lost Loves een liefdevol en gelukkig leven toe.
Het ga jullie goed....
Van alle vrienden en familie die nog deel uitmaken van mijn leven neem ik geen afscheid.
Het fantastische aan de technologie van de 21st eeuw is nu éénmaal dat je zelfs op gigantische afstanden makkelijk kan
contact houden met mekaar. Moderne technologie zoals telefoon gsm,internet en Skype zijn in dit geval een zegen.
Dank u,meneer Bell en dank u meneer Gates om mijn leven op dat vlak toch wat makkelijker te maken.
Ja,hoor... Al valt het afscheid me soms zwaar is het toch  het positieve gevoel dat overheerst.
De nieuwe uitdagingen, het verlangen naar de rust en de warme zon,en de onontdekte mogelijkheden die zich zullen voordoen.
Om nog maar te zwijgen over alle nieuwe ontmoetingen die deze stap met zich zal meebrengen.
Nee,ik ben ervan overtuigd dat in België blijven voor mij geen goeie keuze zou zijn.
Niet dat ik niet eens voor langere periode terug zou komen,hoor.
Maar mijn lichaam en mijn geest hebben teveel behoefte aan een uitdaging en aan moeder zon en rustiger tempo van zijn.
To be or not to be. Maar wel wat kalmer aan.
Een kouwelijk en veel te druk Vlaanderen is dus voor mij geen echt alternatief meer .
Zeker als ik mijn gezondheid vooropstel.
En ze zeggen toch dat gezondheid de basis is van een lang,gelukkig en voldaan leven.
Ik weet wat me te doen staat...
En u ???

Tot binnenkort.

Geert Vernelen